Kringgesprek

Hoe fijn zou het zijn als er op iedere school, in iedere klas tijd en ruimte is om met elkaar in gesprek te gaan over wat we van elkaar en onze belevenissen in en om school leren. Waarbij we spelenderwijs samen leren uiten wat er zich afspeelt in onze binnenwereld. En spelenderwijs samen leren luisteren achter de woorden. Waarbij de kinderen en de meester of juffrouw gelijkwaardig zijn.

Het is de verantwoordelijkheid van iedere generatie om onze kinderen voor te leven dat ze er allemaal toe doen

Bij iedereen in de wereld gebeurt zoveel van binnen, maar zo weinig krijgen en nemen we de ruimte om te delen wat er van binnen leeft. Logisch, omdat de ‘grote wereld’ aan kinderen laat zien dat het niet gaat om wat je voelt, maar om wat je doet. Een 8 is beter dan een 7, binnen de lijntjes schrijven is beter dan er buiten, doen wat de meester of juf zegt is beter dan het ergens niet mee eens zijn, etc. Langzaamaan ‘leren’ kinderen – van ons volwassenen! – dat het leven gaat om ‘wat ze doen’ en niet om ‘wie ze zijn’. Met alle gevolgen voor later van dien.

Hoe zou het zijn als kinderen al op jonge leeftijd leren en ervaren dat je het leven niet kan controleren. Dat het leven nooit stilstaat en dat het dat het levenskunst is om alles wat we doen te doen vanuit de verbinding met onszelf.

Wat kunnen we als volwassenen veel van kinderen leren. Ze zijn nog zo verbonden met zichzelf. Ze uiten het niet altijd in woorden, maar vaak onuitgesproken en in daden. Als je goed oplet en voelt zie je de wonderen onder je eigen ogen voorbij komen.