Categorie archief: Mens-zijn

Gedachtes – deel 1

Vanmorgen las ik – voor de tweede keer – een blog waarin de schrijfster beschreef hoe haar onrustige gedachtes stopten op het moment dat ze koos om zich te verbinden met haar lichaam en hart.

In mijn commentaar beschreef ik hoe ik dit herken en hoe belangrijk het is om te accepteren – allereerst voor ons zelf – dat gedachten niet ‘van ons’ zijn, maar ‘door ons heen komen’ of beter gezegd ‘door ons heen stromen’. De kwaliteit van onze gedachtes wordt bepaald door de keuze om ons te verbinden met met onszelf of niet.

Liefde als onze grootste vorm van intelligentie.

Mensen om mij heen zeggen nog al eens “maar ik ben toch gewoon mezelf”. Dat is waar en niet waar. De waarheid is dat dit voor velen van ons op dit moment de realiteit is in hun leven. Er zijn ook veel keuzes die we maken die ‘van ons zijn’. Maar hoe zit het dan met liefdevolle en niet liefdevolle keuzes? Maken we beide zelf? Maar wie van de twee zijn we écht?

Een alledaags voorbeeld: als we moe zijn, dan kunnen we dit erkennen en op acteren (door bijvoorbeeld vroeg naar bed te gaan) of ontkennen en hier naar handelen (door bijvoorbeeld een extra bak koffie te drinken en/of voor de TV te hangen). Een simpel voorbeeld dat we allemaal kennen. We zeggen dat we beide keuzes maken, maar is dat ook werkelijk zo? Mijn eigen ervaring is dat als ik verbonden ben met mijn hart en lichaam, dat ik liefdevolle keuzes maak en in dit voorbeeld dus vroeg naar bed ga. Maar als ik kies om niet te voelen dan krijg ik hele andere gedachtes die vaak het tegenovergestelde ‘voorstellen’ dan wat ik voel. En omdat ik ‘denk’ dat ik mijn gedachtes ben, volg ik vervolgens deze ‘voorstellen’.

Als bovenstaande waar is, dan heeft dit nogal wat consequenties voor de wetenschap zoals we die op dit moment in bijvoorbeeld psychologie als ‘waarheid’ aannemen. Maar zover zijn we nu nog niet. Ik zou zeggen, probeer het uit. Als je gedachtes hebt die niet fijn zijn, stop – verbind je met je lichaam en je hart – en ervaar het resultaat. We hebben veel te zeggen over onszelf. Meer dan op dit moment gereflecteerd wordt door de meeste mensen in de wereld om ons heen. Ik lees graag je ervaringen en / of vragen.

Vrijheid van denken – vrijheid van geloof

Sinds lange tijd bezocht ik vandaag samen met een vriendin de lezing ‘Vrijheid van denken – vrijheid van geloof georganiseerd door het Humanistisch Verbond Zutphen. Inleider van vandaag was de 26-jarige Dieuwke van der Wal – humanisticus, docente en journaliste. In haar verhaal kwamen onder andere onderstaande uitgangspunten naar voren:

  • het ontbreekt de samenleving aan doorleefde normen en waarden – nihilisme
  • het ontbreekt de samenleving aan een collectieve levensbeschouwing
  • de vrijheid van meningsuiting is een komedie, gebaseerd op opinie – zonder samenhang
  • vrijheid van meningsuiting lijkt verworden tot ‘het recht op het herhalen van de werkelijkheid die gebaseerd is op opinie’ waardoor de waarheid van de dag bepalend is / lijkt
  • om de wereld te veranderen is 1 taal nodig
  • deze ene taal kunnen we bereiken in plekken waar interferentieprocessen plaatsvinden –> plekken waar mensen die een andere taal spreken elkaar (verplicht) ontmoeten
  • voorbeelden hiervan zijn het onderwijs en het gevangeniswezen
  • school is meer dan alleen school, maar ook leren leven, leren dat je fouten mag maken

Ze sloot af met een vraag voor iedereen:

Wat zijn mijn bronnen tot samenzijn en samenkomen?

In een van de ontmoetingen na het gesprek werd ik geïnspireerd door Wietske die aangaf dat er ook buiten school een plek zou moeten zijn waar mensen samenkomen om te bezinnen en samen te kunnen zijn om te delen. Gekscherend noemden we het “Instituut voor Warme en Geborgenheid”.

Achteraf praatte ik hierover door met vriendin I. en kwamen we tot de conclusie dat het hier om draait. Warmte en geborgenheid. Om vanuit deze warmte en geborgenheid de veiligheid te ervaren om onze harten iedere keer een stukje verder te openen. Voor onszelf en daarna voor anderen. Dit was voor mij een bevestiging en een vervolg op een webcast die ik gisteren bijwoonde waarin Serge Benhayon en dokter Maxine Szramka deelden dat onze intelligentie, ons bewustzijn komt vanuit ons lymfatisch stelsel en niet uit ons brein (zenuwstelsel). Dit impliceert dat vrijheid van denken afhangt van de relatie die we hebben met ons lichaam.

In mijn persoonlijke leven herken ik beide:

  1. dat warmte en geborgenheid (liefde) leidt tot veiligheid en de mogelijkheid tot persoonlijke groei
  2. dat de kwaliteit van mijn gedachtes een directe relatie hebben met de kwaliteit van de verbinding met mijn lichaam – sterker nog, de enige momenten dat ik kan denken vanuit liefde zijn momenten wanneer ik verbonden ben met zowel mijn lichaam als mijn hart

Dit sluit ook aan bij het betoog van Dieuwke van der Wal dat het de samenleving ontbreekt aan doorleefde normen en waarden. Want doorleven gaat via het lichaam, door ervaringen te voelen. Wat doet het met ons, wat betekent het voor ons, wat is de impact op mijn omgeving, etc. Vanuit alles wat ik tot nu toe heb doorleefd ben ik tot de conclusie gekomen dat het enige echte houvast waarop ik het leven objectief kan beoordelen is door de intentie te voelen waarmee een tekst geschreven is, een schilderij gemaakt is, een lezing uitgesproken wordt, etc. Ik omschrijf intentie tegenwoordig als de energie waaruit materie (het product, de manifestatie) is ontstaan. Vanuit liefde, vanuit volheid of vanuit afscheiding, leegte. Een intentie voelen kan ik alleen maar als ik zelf verbonden ben met mijn gevoel. Waarbij goed voor mijn lichaam zorgen ineens een veel grotere betekenis krijgt, namelijk dat hoe beter ik voor mijn lichaam zorg, hoe beter ik in staat ben om intenties te voelen en mijn eigen onafhankelijkheid te behouden. Zonder perfectie, omdat het leven als school nooit ophoudt. En dat is nu precies de bedoeling!

Hoe zou het zijn als we een gezamenlijk fundament creëren waarin we accepteren dat onze grootste vorm van intelligentie ‘liefde’ is?

Om meer liefde te belichamen is warmte en geborgenheid nodig. Sommige mensen in de samenleving vinden dat in zichzelf, velen hebben eerst anderen nodig die hen toestemming geven om zich te verbinden met zichzelf. Zou het een optie zijn om onze leiders uit te kiezen op basis van deze kernwaarde. Dat de belangrijkste vraag aan onze minister-president, directeuren, managers, leerkrachten, dokters en begeleiders is of ze zichzelf in staat achten om de mensen / kinderen waar ze verantwoordelijk voor zijn, warmte en geborgenheid te kunnen bieden zodat zij zichzelf weer (leren) warmte en geborgenheid leren te geven? Dat de nummer 1 kernwaarde weer mens-zijn wordt en dat alles wat we kunnen daarna volgt. Eerst mens, dan produceren – eerst zijn, dan doen. In plaats van andersom.